Saturday, 14 November 2026

Ebenezer or a Lost Boy's Christmas Redemption

I’ve decided to start writing again. And what better excuse than film, one of my greatest passions, and an actor I’ve loved since I was ten? To me, Johnny Depp is a giant of an actor. For all the recognition his name gets, I still think he’s underrated for what he can do on screen. So, Mr. Johnny Depp is heading back into the dark although not as one of Tim Burton's characters. This time, Ti West is directing him, and the film comes from a book we grew up reading and rereading and rereading every Christmas. Bah, humbug! I’m talking about Ebenezer. On December 19, 1843, Charles Dickens, one of my favorite writers, published A Christmas Carol. Dickens knew how to tell a story about the faults and passions of the English society he lived in. Here he writes about poverty and the particular misery that can exist alongside wealth. There’s something almost prophetic in the way he shows us what happens when we measure the value of our lives by how much we own. The more room we make for things, the less room we leave for people, for love, for the pleasure of giving. And how empty we end up. I love how true the film stays to the spirit of Dickens. There’s the Gothic atmosphere, the grotesque, the British humor and satire, and a touch of his picaresque style. I also find something fascinating about the imperfections of his characters. Some of those figures are drawn so vividly that they become ideas in their own right. What is a Scrooge? Even in Greek, my own language, you can call someone a Scrooge and everyone knows exactly what you mean. Here’s a man who counts his money, hates to part with it, and surrounds himself with everything it can buy. The production design captures Victorian London beautifully. I love how dark it is. It’s Christmas and we ought to be celebrating, yet you can feel the cold of the city. Scrooge has the luxury of sitting there counting his money. Through the people around him, you get a sense of what it was like to earn your living in a city where men like him held so much power. I’ll admit I wasn’t familiar with Ti West. I’ve been out of touch with what’s happening in theater and film for quite a few years, and Ebenezer made me seek out his work. What he gave me here was literature on screen. He built a world, cast exceptional actors, and trusted them to do what they do best. He let them bring the characters to life. And then he turned the classic novel into a masterpiece of horror.
Johnny Depp is, once again, phenomenal. At first he’s almost an apparition. You look into his eyes and they seem empty. Then, little by little, you catch the bitterness and the pain, and you glimpse the man who once knew how to be happy. By the final scenes, when all that kindness comes to the surface, there’s a sense of humor to it that wins you over. And Ian McKellen. What can I say? At first I wondered if I’d heard right, if that really was him as Jacob Marley. He commands the screen the moment he appears. I also loved Tramell Tillman, whom I knew from Severance, as the Ghost of Christmas Present. He’s one of those actors I’m always glad to see doing amazing things, on the small screen or the big one. The film smells like a book. It smells like England, like literature, like good acting. It ran for nearly two hours and I could have sworn only one had gone by. A few scenes and exchanges might have flowed better. I’m thinking, for instance, of the scene around the table. Still, I felt what the film was trying to tell me. I walked out feeling good and still believing in humanity. Forgive me if a few of these sentences come out a little awkwardly. The last time I wrote was in 2019, before the pandemic. After seventeen years away from Greece, I’m officially bilingual. Some words come to me first in English, others in Greek. Thank you for bearing with me. I’ve missed writing. I’ve missed looking inward to see what moves me, and sharing with you my love of the arts. Film, theater, music, architecture, sculpture. All the beautiful things that can come from the human soul and mind. Come find me if you like, and let’s have those lovely conversations about art, about life, and about what it means to exist. Thank you, your little soul far from home

Ebenezer

Αποφάσισα να ξαναγυρίσω στο γράψιμο. Και τι καλύτερη αφορμή από τον κινηματογράφο, ένα από τα μεγαλύτερα πάθη μου, και έναν ηθοποιό που αγαπώ από τα δέκα μου; Ο Τζόνι Ντεπ είναι για μένα ένα μεγαθήριο της υποκριτικής που, όσο γνωστό κι αν είναι το όνομά του, παραμένει υποτιμημένος για το τι μπορεί να κάνει στην οθόνη. Ο κύριος Τζόνι Ντεπ, λοιπόν, επιστρέφει στα σκοτάδια . Αυτή τη φορά τον σκηνοθετεί ο Τάι Γουέστ, και η αφορμή είναι ένα βιβλίο με το οποίο μεγαλώσαμε, που το διαβάζαμε και το ξαναδιαβάζαμε και το ξαναδιαβάζαμε κάθε Χριστούγεννα. *Bah, humbug!* Μιλάω για το *Ebenezer*. Στις 19 Δεκεμβρίου του 1843 κυκλοφόρησε η *Χριστουγεννιάτικη Ιστορία* (*A Christmas Carol*) του Κάρολου Ντίκενς, ενός από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς. Ο Ντίκενς ήξερε να αφηγείται τα λάθη και τα πάθη της αγγλικής κοινωνίας της εποχής του. Εδώ γράφει για τη φτώχεια, αλλά και για τη μιζέρια που μπορεί να συνυπάρχει με τον πλούτο. Σχεδόν προφητικά, μας δείχνει τι παθαίνουμε όταν μετράμε την αξία της ζωής μας με το πόσα έχουμε. Όσο πιο πολύ χώρο πιάνουν τα πράγματα, τόσο λιγότερος μένει για τους ανθρώπους, για την αγάπη, για τη χαρά τού να δίνεις. Και στο τέλος, πόσο άδειοι μένουμε. Μου αρέσει πόσο πιστή μένει η ταινία στο πνεύμα του Ντίκενς. Έχει τη γοτθική ατμόσφαιρα, το γκροτέσκο, το βρετανικό χιούμορ και τη σάτιρα, μαζί με κάτι από το πικαρέσκο ύφος του. Και βρίσκω κάτι γοητευτικό στις ατέλειες των χαρακτήρων του. Μερικές από αυτές τις μορφές είναι τόσο έντονες που γίνονται σχεδόν έννοιες. Τι είναι ο Σκρουτζ; Ακόμα και στα ελληνικά, όταν λες κάποιον «Σκρουτζ», όλοι καταλαβαίνουν. Είναι ο άνθρωπος που μετράει τον πλούτο του, διστάζει να δώσει και ζει περικυκλωμένος από τα υπάρχοντά του. Η σκηνογραφία αποτυπώνει υπέροχα το βικτωριανό Λονδίνο. Μου αρέσει αυτό το σκοτάδι. Είναι Χριστούγεννα και θα έπρεπε να γιορτάζουμε, κι όμως νιώθεις το κρύο της πόλης. Ο Σκρουτζ έχει την πολυτέλεια να μετράει τα λεφτά του. Μέσα από τους ανθρώπους γύρω του βλέπεις πώς ήταν να βγάζεις το ψωμί σου σε μια πόλη όπου άνθρωποι σαν κι αυτόν κρατούσαν τόση δύναμη. Ομολογώ πως δεν ήξερα τον Τάι Γουέστ. Έχω μείνει κάμποσα χρόνια μακριά από όσα συμβαίνουν στο θέατρο και στον κινηματογράφο, και το *Ebenezer* με έκανε να αναζητήσω τη δουλειά του. Αυτό που μου έδωσε εδώ ήταν λογοτεχνία στην οθόνη. Έστησε έναν κόσμο, διάλεξε εξαιρετικούς ηθοποιούς και τους άφησε να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Να δώσουν ζωή στους χαρακτήρες. Ο Τζόνι Ντεπ είναι, για άλλη μια φορά, φαινόμενο. Στην αρχή είναι σχεδόν σαν στοιχειό. Κοιτάζεις τα μάτια του και σου φαίνονται άδεια. Κι ύστερα, σιγά σιγά, βλέπεις την πίκρα και τον πόνο, και διακρίνεις τον άνθρωπο που κάποτε ήξερε να χαίρεται. Στις τελευταίες σκηνές, όταν βγαίνει στην επιφάνεια όλη αυτή η καλοσύνη, έρχεται μαζί της κι ένα χιούμορ που σε κερδίζει.
Και ο Ίαν ΜακΚέλεν, τι να πεις; Στην αρχή αναρωτήθηκα αν άκουσα καλά, αν ήταν όντως εκείνος ο Τζέικομπ Μάρλεϊ. Έχει αυτή την παρουσία που επιβάλλεται από τη στιγμή που εμφανίζεται. Μου άρεσε πολύ και ο Τραμέλ Τίλμαν, που τον ήξερα από το *Severance*, ως το Πνεύμα των Φετινών Χριστουγέννων. Είναι από τους ηθοποιούς που χαίρομαι να βλέπω και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη. Η ταινία μυρίζει βιβλίο. Μυρίζει Αγγλία, μυρίζει λογοτεχνία, μυρίζει καλές ερμηνείες. Κράτησε σχεδόν δύο ώρες κι εγώ νόμιζα πως είχε περάσει μία. Ίσως κάποιες σκηνές και κάποιοι διάλογοι να μπορούσαν να δέσουν καλύτερα. Σκέφτομαι, για παράδειγμα, τη σκηνή γύρω από το τραπέζι. Αυτό που ήθελε να μου πει η ταινία, όμως, το ένιωσα. Βγήκα από την αίθουσα νιώθοντας καλά και πιστεύοντας ακόμα στο ανθρώπινο είδος. Συγχωρέστε με αν κάποιες φράσεις βγαίνουν λίγο αδέξια. Τελευταία φορά έγραψα το 2019, πριν από την πανδημία. Ύστερα από δεκαεπτά χρόνια μακριά από την πατρίδα μου, είμαι πλέον και επισήμως δίγλωσση. Άλλες λέξεις μού έρχονται πρώτα στα αγγλικά κι άλλες στα ελληνικά. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας. Μου είχε λείψει να γράφω, να ψάχνω μέσα μου τι με συγκινεί και να μοιράζομαι μαζί σας την αγάπη μου για τις τέχνες. Για τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μουσική, την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική. Για ό,τι ομορφότερο μπορεί να βγει από την ψυχή και τον νου των ανθρώπων. Βρείτε με, αν θέλετε, κι ας κάνουμε αυτές τις όμορφες συζητήσεις περί τέχνης, περί ζωής, περί ύπαρξης. Σας ευχαριστώ πολύ, *η ξενιτεμένη σας ψυχούλα*

Friday, 20 August 2021

VIBING OUT - BUNGALOW 56

 

The first rule about Bungalow56 is YOU HAVE TO TALK ABOUT BUNGALOW 56. A well-kept secret in the heart of the city, should find its way into the (h)ear(t)s of the people in the city. Those who seek pure entertainment in an authentic environment with good music and super delicious drinks, will not be disappointed.  


Bungalow56 is as unique and original as its name, as well as the bike which used to be its trademark, conquering not the streets but the eyes of those passing by the number 56 on Reid Street. Right upon entering the place, all the way in from its wooden door & up the staircase, I could immediately feel a sense of being at home. It is not often that you find a bar in a popular corner of a city, welcoming you like that.  


The playlist will set up the tone to energize the customers' drinking experience & initiate interactions. In the most selfish of times, we live in, it is a blessing to find a spot that invites you to genuinely hang out. Opposite to a mainstream bar, this social space has the ability to attract a variety of individuals, different cultures, different backgrounds & provide them the opportunity to unite themselves through music, talks, and dance. Give and take the energy you want, or need for what matters. 


Despite the space being cut in two, division is not at all its concept. One bar area has an imposing screen, a promise of the special happenings. A couch & chairs for those who would prefer a comfortable setting. On the other side, different furnishings, paintings, dim lighting, it is the little touches here & there that make the bar interesting (I absolutely adore some of the tiki mugs & the refrigerator behind the bar).  


The staff themselves are friendly &, like the crowds, unpretentious. What really made me return in the first place, was the exceptional, delicious & inspiring cocktails I tried, all in the magical hands of Sula, the charismatic mixologist. I have always considered this trade as an art, & I am delighted to see that Sula has all the key components to uplift his creations to pieces of art for the patrons. The aesthetics (beautifully presented cocktails), the flavour (the best pineapple margarita I have tasted in my entire life, no exaggeration), the atmosphere (a very engaging bartender with good stories to narrate while focusing on his customized service). 


Let's talk about soul, and what lies beneath this energy; The artist introducing us to his universe. In this life there are ideas, and there are human beings who are ideas. That is something you can definitely say about Glen. The story of founding and naming Bungalow56 is quite fascinating. Connecting the dots between the place of his origin, 56 Hope Road & his vision of a down to earth, more spiritual experiences, his past & future ideals combine into the here & now of nightlife. The continuous transformation of the bar justifies its self-proclamation as a counterculture hang out. Leave your bias out & be open to what the night will bring out; the best in you, the less norm in you. I cannot wait to see more of the thematic nights, installations, talks, in this vibrant indie concept. 


Squirrelled away on Reid Street, this well-kept secret spread only by word of mouth, is a hidden must in the life of this island. All pose abandon, ye who enter here. 

Bungalow56 is open Tuesday to Wednesday 5pm to 12am & Thursday to Saturday 5 pm to 3 am. With Reggae nights on Fridays & happenings across the year. The space is also available for private events. 


https://www.instagram.com/bungalow56_/


Sunday, 21 June 2020

THE ASSISTANT
Best female lead for 2020





 It has been a while since I posted a review although I love writing and movies are my universe. But it is the first time I feel obliged to cause I identified myself to the role of the Assistant. 

Whoever worked in both the corporate world and showbiz (and I did both) can not but think that this is the most underrated film and performance.

 The leading actress is raw, expressing all this emotional pain and distress which she swallowes inside her deepest cores, trying to keep not her job, but her dream of becoming a producer alive. Her environment is full of humiliation, abuse in every form and all the ingredients of what we consider toxic. Great depicture of the incompetency of HR as well. 




The writer and director, which I now discover and will dive into her life and work, has definitely a first hand experience of what is going on in the open doors of our offices. Again I can not stress enough, how the Oscar for female lead belongs to Julia Garner. What an outstanding performance!!!!

Tuesday, 18 June 2019

Λα Μπάντα de la Nada Πάλι - Κι όμως κινείται



Μια μπάντα που τα χει όλα κι ας λέγεται "του τίποτα".

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον φτάσαμε στον πάντα ζεστό χώρο του φιλόξενου θεάτρου Ροές, αφού η περιέργεια μας καθοδήγησε να δούμε την νέα ποιητική σύνθεση της ομάδας Κι όμως κινείται.

Οι συντελεστές μας υποδέχονται με κέρασμα μια εξαιρετικά δροσερή κι απολαυστική σανγκρία, που ανοίγει την όρεξή μας για τα περαιτέρω.

Το ίδιο δροσερή και απολαυστική ήταν και η φιλότιμη αυτή προσπάθεια μιας ομάδας μουσικών - χορευτών να καταθέσουν ένα δείγμα διαφορετικής γλώσσας και γραφής.

Και τί δεν περιέχει αυτή η πρόταση ψυχαγωγίας. Μύθους, αφηγήσεις, ακροβατικά, τραγούδι και καταπληκτικές μουσικές, όσο κι αν εσκεμμένα θέλησαν να ακουστούν ως ηχητικές παραφωνίες. Και όλα αυτά στολισμένα με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.

Καταρχήν η ομάδα βάζει εμάς, τους θεατές, πρωταγωνιστές επί σκηνής, και οι ίδιοι εκμεταλλεύονται όλο τον χώρο στο ξέφρενο ταξίδι τους σε ένα σύμπαν διαφορετικό και σουρεαλιστικό.

Και όμως τίποτα δεν μοιάζει παράξενο σε αυτόν τον δρόμο. Αντιθέτως πως να μην αναφερθώ στην πιο ατμοσφαιρική εκτέλεση του τανγκό Por una cabezza, που έχω δει ή ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Ή την ροκ απόδοση ενός κλασικού ρεμπέτικου τραγουδιού. Και φυσικά τις άψογες ακροβασίες που το κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα.

Η Χριστίνα Σουγιουλτζή και ο Καμίλο Μπετανκούρ είναι οι ηγετικές φυσιογνωμίες που ενορχηστρώνουν την δίωρη αυτή περιπέτεια σε ένα ξέφρενο πανηγύρι του παραλόγου.

Με πολλές εκπλήξεις να συμβαίνουν τις οποίες καλύτερα να δείτε παρά να αποκαλύψω, οι συντελεστές μας κατακτούν. Και όπως αιωρείται ο Καμίλο, το ίδιο συναίσθημα απελευθέρωσης δημιουργείται και εντός μας. Αυτό άλλωστε δεν είναι το νόημα της τέχνης;

Ένα μικρό διαμάντι περιμένει τον διψασμένο θεατή για λίγες μέρες στο θέατρο Ροές. Όποιος θέλει να κοινωνήσει μαγεία είναι προσκεκλημένος στην παράσταση. Η Και όμως κινείται αγκαλιάζει ακόμα και τους περίεργους περαστικούς, εισπράττοντας το δυνατό χειροκρότημα του κοινού. Αξίζει και θα το διασκεδάσετε.

Thursday, 13 June 2019

Οι αγνοούμενοι - Mapa Teatro

             

Ήρθε η ώρα να σταματήσει το Καρναβάλι και να αρχίσει η Επανάσταση. Αυτή η επαναλαμβανόμενη φράση δίνει το μοτίβο ολόκληρης της παράστασης Οι αγνοούμενοι, και δεσπόζει σαν απειλή σε ενα ξέφρενο πάρτυ ζωής που όμως ασφυκτιά υπό το βάρος μιας αιματηρής ιστορίας.

Η λατινοαμερικανική ψυχή είναι παρούσα και διάχυτα ποτίζει τον χώρο Η της οδού Πειραιώς 260. Το θέατρο Μapa, καταφέρνει να ενώσει ως ένας ζωγράφος τρεις πράξεις σε μία μοναδική σύνθεση.

Αν δεν έχεις παρακολουθήσει κάποιο προηγούμενο έργο τους, τίποτα δεν σε προϊδεάζει για αυτό που πρόκειται να συμβεί επί σκηνής. Ένα παραλήρημα ηχητικό όσο και οπτικό, μια σουρεαλιστική κωμικοτραγωδία και ονειρική σεκάνς που περιγράφει το πέρασμα από την αθωότητα στη βία.

Μια κοινωνιολογική ανάλυση, 70 σχεδόν λεπτών, λουσμένη στα χρώματα και το φως.

Ένα σκηνικό που περιλαμβάνει άψυχα αντικείμενα κι ανθρώπους με τα πρώτα να αποκτούν σάρκα και ιδίαν διάσταση ενώ τους δεύτερους να στέκουν ως αγάλματα χωρίς πνοή.

Η ιστορία της Κολομβίας σε τρία μέρη: μία οικογένεια που τσακίζεται υπό τις συνθήκες του πολέμου των guerrillas, το απόλυτο χάος σε μια χώρα που θα ήθελε να είναι τόσο αθώα όσο η εορτή των ομώνυμων αγίων της, και ο θρήνος ενός φαντάσματος που διαμόρφωσε τα ιδανικά μιας κοινωνίας πουλώντας σκόνη για εύκολα όνειρα.

Τί να πρωτοεκθειάσεις στους Αγνοούμενους; Τα πανέμορφα σκηνικά, που μυρίζουν τις ξεχωριστές δεκαετίες που διανύουν. Την καταπληκτική κίνηση όλων των ηθοποιών - ειδική δε μνεία στους ανήλικους εξαιρετικούς συντελεστές. Το ραπάρισμα του Jeihhco. Τις αναφορές στον Χρυσοθήρα του Chaplin. Ή τους τραγελαφικά αστείους τραγουδιστικούς ύμνους στα ναρκωτικά.

Δηλώνω λάτρης της λατινοαμερικανικής τέχνης, γιατί ξέρει να συνδιάζει τον θάνατο με τη ζωή, με το βάρος του πρώτου να χορεύει λυσσασμένα επάνω στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μας.

Μόνο αρνητικό σημείο κατά τη γνώμη μου η μετάφραση, μιας και οι υπέρτιτλοι κάποιες φορές δεν ανταπέδιδαν ακριβώς το νόημα των εκφραζομένων. Φυσικά είναι αδύνατο ίσως λόγω ξεχωριστής κουλτούρας να αποδώσεις το ακριβές περιεχόμενο.

Τα αδέλφια Abderhalden κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στον πειραματισμό φόρμας και ειδών, με την Heidi μάλιστα να δίνει ρεσιτάλ και επί σκηνής.

Ιδανικό το κλείσιμο με τον καθρέφτη, που κάνει όλους μας συνενόχους σε ό, τι διαδραματίζεται ιστορικά.

Ελπίζω σύντομα να επιστρέψει η ομάδα, με μια τρίτη πρόταση, πρόκληση στο τετριμμένο σύμπαν του θεάματος και των κλισέ καλλιτεχνικών παραγωγών.

Η δημιουργική τόλμη πάντα θα μας κατακτά.

Tuesday, 11 June 2019

ΛΑΧΤΑΡΩ - ΣΑΡΑ ΚΕΙΝ - ΘΕΑΤΡΟ ΡΟΕΣ



AN ECHO, A STAIN

Η Ισλανδή Bjork μας παρουσιάζει στο ομώνυμο κομμάτι της στίχους απευθείας εμπνεόμενους από και συνδεδεμένους με το έργο της Βρετανίδας δημιουργού Sarah Kane, Crave.

Το Λαχταρώ αποτελεί το τέταρτο και προτελευταίο έργο αλλά και το πρώτο στο οποίο κριτικοί και κοινό στάθηκαν ομόθυμα θετικά διακείμενοι απέναντι στο ταλέντο αυτής της νεαρότατης πένας. Και αυτό χάρη στο ψευδώνυμο που διάλεξε για να το ανεβάσει, ώστε να το αποσυνδέσει από την φήμη της να απεικονίζει σκληρές και δύσκολοχώνευτες καταστάσεις όπως κανιβαλισμό, βιασμούς και κάθε είδους φρίκη η ανθρωπότητα έχει κατά καιρούς σκορπίσει.

Στο Λαχταρώ η Κέιν δεν χρησιμοποιείτα γραφική βία αλλά γίνεται ακόμα πιο ωμή στον λόγο της. Όλη της η ευαισθησία που την οδήγησε στην αυτοκτονία, γίνεται ενα ποιητικότατο παραλήρημα, ωδή στην απόγνωση.

Τα τέσσερα ανώνυμα πρόσωπα που περιγράφονται ως Α,Β,Γ και Μ, εκφέρουν το καθένα ένα κομμάτι του καθρέφτη της ψυχής της δημιουργού. Με έντονες αναφορές στην Έρημη Χώρα του Έλιοτ και ύφος βιβλικό, άλλοτε μονολογούν κι άλλοτε απευθύνουν τις προτάσεις του, χωρίς να συνδιαλέγονται αλλά σαν να απαρτίζουν τον χορό αρχαίας τραγωδίας.

Πώς ανεβάζεις λοιπόν ένα έργο που η ίδια συγγραφέας αρνήθηκε να περιγράψει, κατευθύνει ή επεξηγήσει αφήνοντάς το ανοιχτό σε ερμηνεία;

Στη συγκεκριμένη παράσταση ο σκηνοθέτης φωτίζει όλο το σκοτάδι και την εσωτερική ευαισθησία, μέσα από ένα μαύρο σκηνικό στο οποίο δεσπόζουν σαν χαμένες παρτιτούρες μιας ανήσυχης μελωδίας όλες οι σκέψεις βαλμένες ως επικίνδυνα οδυνηρές λέξεις πάνω σε χαρτιά.

Ο Χρήστος Τζιούκαλας πολύ σωστά δεν χρησιμοποιεί κανένα τέχνασμα που θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση μιας δημιουργικής πλοκής. Αντιθέτως ενορχηστρώνει τέσσερα όργανα με τόσο διαφορετικά ηχοχρώματα σε μία συμφωνική σύνθεση.

Ο κάθε ήρωας μένει μέσα στη δική του σφαίρα, άλλοτε απόδιώχνοντας το στρες παίζοντας στα χέρια με μια μπάλα, άλλοτε ζωγραφίζοντας στο πάτωμα με ο,τι έχει απομείνει από την μαγική σκόνη της επιφανειακής ηρεμίας τους.

Οι φωνές σπάζουν, λυγίζουν από τις άσχημες αναμνήσεις και τα άβολα συναισθήματα. Τιμώντας την πρόθεση της Κέιν, η απελπισία κραυγάζει την οριστική εγκαθίδρυση της στη ζωή των/του προσώπου.

Οι ερμηνευτές τόλμησαν να μπουν μέσα σε αυτή την οδύνη, απότοκο της οποίας ήταν οι εξαιρετικές τους ερμηνείες.

Η ώριμη Παρθενόπη Μπουζούρη έδινε το έναυσμα στους νεαρότατους συνεργάτες της για μια παρτίδα πινγκ πονγκ όπου τα λόγια έπεφταν σαν σφαίρες για να συντρίψουν κάθε ζωντανό κομμάτι ελπίδας. Άλλωστε όπως γράφει και η συγγραφέας δεν μπορείς να σκοτώσεις αυτό που είναι ήδη νεκρό.

Δεν θα μπορούσα να μην σταθώ στην πάντοτε εξαιρετική Άντζελα Μπρούσκου, που δεν διστάζει να πειραματίζεται είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός με μια απίστευτη ωστόσο αυτοκυριαρχία. Δεν ακολουθεί τον στίχο αλλά ο στίχος την ακολουθεί. Επιβλητική η παρουσία της κι ας μοιάζει με απουσία αφού τον περισσότερο χρόνο αργοσέρνεται πάνω σε μια καρέκλα, με την πλάτη στο κοινό, ή χάνεται μέσα στο μαύρο του τοίχου της εγκλωβισμένης ιδεοληψίας της τονίζοντας την ανάγκη μιας οριστικής εξόδου. Η φωνή της δεσπόζει και με την βοήθεια μικροφώνου γίνεται η πιο σκληρή. Ωμή και αποστασιοποιημένη αφήνει να φανούν στις άλλες μορφές ευαισθησίες και φόβοι που ίσως και η ίδια να καλλιεργεί.

Ο θάνατος κυριαρχεί ως σήψη των ηθών μέσα απο αναφορές σε βιασμούς, ανορεξία, παιδοφιλία για να καταλήξει στην διέξοδο της αυτοκτονίας. Η απογοήτευση απο τη ματαιότητα του έρωτα τονίζεται μέσα από την έντονη αντίθεση τρυφερότητας και μίσους μέσα στην ίδια στροφή του κειμένου. Και η Μπρούσκου ένας ραψωδός που εκφέρει τόσο έξυπνα τον κάθε φθόγγο ώστε να ξυπνάει μέσα μας τον σπαραγμό.

Συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους τους συντελεστές της παράστασης αλλά και τα ευχάριστα πρόσωπα της υποδοχής του θεάτρου. Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται στον Νίκο Μαυράκη που αγαπάει αυτό που κάνει εξού και η δουλειά του είναι εξαιρετική. Είμαι σίγουρη πως θα δούμε πολύ ωραίες οργανώσεις απο την εταιρεία αυτή.

Μονο αρνητικό της παράστασης, οι λίγες μόνο μέρες που ανεβαίνει. Σπεύστε να την δείτε. Είναι ανεπανάληπτη.